Dokument Wiedeński o środkach budowy zaufania i bezpieczeństwa został zawarty 16 listopada 1999 r. Jest uzupełnieniem i rozwinięciem wcześniejszych edycji tego porozumienia z 1990 i 1994 roku. Dokument przewiduje przekazywanie rocznej informacji o konwencjonalnych siłach zbrojnych, w tym ich organizacji i uzbrojeniu oraz planowaniu obronnym. Wprowadził on także system wcześniejszego powiadamiania o określonych rodzajach działalności wojskowej oraz mechanizmy weryfikacji poprzez wizyty oceniające w jednostkach wojskowych, a także inspekcje i obserwacje manewrów wojskowych. Dodatkowo przewiduje on także mechanizmy konsultacyjne pozwalające rozpraszać obawy państw odnośnie nietypowej aktywności konwencjonalnych sił zbrojnych. Obok obowiązującego w skali europejskiej porozumienia stworzono system porozumień regionalnych i dwustronnych ws. CSBMs (Polska ma umowy o dodatkowych CSBMs z Ukrainą i Białorusią).
Dla Polski najważniejszą sprawą w sferze środków budowy zaufania i bezpieczeństwa jest ścisłe przestrzeganie przez uczestników tego rodzaju porozumień przyjętych zobowiązań.